تبلیغات
زندگی جاریست...
قالب وبلاگ

زندگی جاریست...
 
نویسندگان
چت باکس


سوار ساعت زمان شدم ..
میرم عقب.. قبل کنکوره .. و من مثل همیشه دارم توی بلاگفا چرخ می زنم ..
وبلاگ دانشجوای پزشکی .. می خونم و می خونم .. می خونم و غرق میشم تو دنیاشون .. چقد برام مقدسن..
به خودم میگم اگه قبول شدم یه وبلاگ می سازم و اسمشو میذارم  دستانی که زندگی می بخشند...
هنوزم این اسمو خیلی دوست دارم ولی دیگه رو وبلاگم نذاشتم

میرم عقب تر .. یه هفته به کنکوره ..
توی یکی از همین وبلاگامم .. یه دختره .. دانشجوی پزشکی ترم دویی..
داره میگه چقدر براش عجیب و جالبه که یه سال از کنکورش گذشته .. و الان ترم دوم پزشکیه
من .. با خودم فکر می کنم .. یعنی میشه منم یه روزی بیام و همچین چیزی بنویسم؟
ذهنم میگه نه امکان نداره...
ولی داشت ... تازه به جای یه سال .. دو سال گذشته..
ولی من خوشحال نیستم .. شاید اگه هنوز قبول نشده بودم خیلی بیشتر ذوق داشتم .. شایدم سطح توقعاتم یالا رفته..
یا همین هفته ی پیش .. داشتم فکر می کردم یعنی میشه .. این امتحانای لعنتی تموم شه و منم بیکار بشم؟
اون موقع حتی از فکرشم غرق خوشحالی میشدم ..
...

الان دو سال گذشته ..
و من دوسال بزرگتر شدم ..شایدم پیرتر...
مثلا به آرزوهام رسیدم .. ولی بیشتر سر در گم شدم
باورم نمیشه ولی حتی وقتی به شوخی بهم میگن خانوم دکتر حالم بد میشه..
متنفرم از این لفظ ..
نمی دونم چرا .. ولی وقتی کسی بهم میگه تو میخوای دکتر شی .. یا دکتر مملکت میخوام سرشو بکنم
مشکل روانی پیدا کردم بدجور..
البته دیگه احساس بی ارزشی نمیکنم
ولی احساس می کنم زیادی بزرگ شدم ..
همش به خاطر خوابگاهه
دوری واقعا مردم کرده..
تا قبل از اون هیچ وقت نگران نبودم .. شایدم بودم .. یادم نیست
الان همیشه نگرانم .. نگران خانوادم .. حالم از این خانواده دوستی بهم میخوره..
من شاید قبلا اصلا دو نفرو زیاد دوست نداشتم .. ولی الان عاشقشونم ..
 غزاله ای که دو هفته ای یه بار اونم به زور می رفت خونشون.. الان هر دو روز یه بار بهونه میگیره .. ولی جرئت نداره بگه .. بخاطر این شخصیت لعنتی و مضخرفی که از خودش ساخته..
ولی خیلی دوسشون دارم ..

هرچی دایره ی دوست داشتنام زیاد میشه .. بیشتر میترسم.. ترس از دست دادنشون گاهی همه ی وجودمو می گیره.. داره دیوونم میکنه..
هر بیماری رو که می خونم احساس میکنم یکی از نزدیکانم داره ..
لعنت به من ...
احساس می کنم الان تازه دارم زندگی رو می فهمم .. اجساس می کنم الان تازه زنده شدم.. تاازه سر از خاک در آوردم .. تازه دارم آدما رو میبینم .. همه رو احساس میکنم دوست دارم .. یه دوست داشتن بیخود .. که به شخصیت من اصلا نمیخوره ..
غرق خوشحالی میشم وقتی میبینم  پدریزرگم با افتخار میگه نوه م داره تهران دکتری میخونه ...
شاید تنها نکته ی مثبتی که این رشته داشت همین بود..


[ یکشنبه 20 تیر 1395 ] [ 11:55 ق.ظ ] [ من ... ]
نظرات
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :